Home 
Συνδέσεις
Συνδέσεις
Διακοπές στην Ικαρία!
Καλοκαιρινές διακοπές σημαίνουν απόδραση από την πόλη προς κάποιο νησί.
Τα τελευταία χρόνια η πρόσβαση ακόμα και στα πιο απρόσιτα νησιά έχει γίνει από τον Πειραιά σχετικά εύκολη. Οι διακοπές στο νησί γίνονται προσφιλές θέμα συζήτησης και έτσι κατά καιρούς κάποια νησιά γίνονται της μόδας ελκύοντας το ενδιαφέρον του πολύ κόσμου.
Η Ικαρία δεν είναι ακριβώς το νησί που είναι της μόδας, δεν είναι το νησί που θα μετατραπεί σε μια μικρογραφία της Αθήνας. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια έχει γίνει ένας αξιαγάπητος προορισμός, έχει από στόμα σε στόμα αποκτήσει τη φήμη ενός μέρους σχεδόν ουτοπικού. Ας προσπαθήσουμε να δούμε που βασίζεται όλη αυτή η διάχυτη συμπάθεια του κόσμου για το νησί του Ικάρου.
Συχνά, η περιγραφή που κάνει κανείς για ένα μέρος που έχει πάει, αφορά το φυσικό κάλλος του τοπίου, τα αξιοθέατα και τις απολαύσεις που ο τόπος προσφέρει, μαζί φυσικά με το οικονομικό κόστος που έχουν όλα αυτά. Σπάνια κανείς θα αναφερθεί στον ρυθμό μιας περιοχής κι ακόμα πιο σπάνια - στην εποχή του μαζικού τουρισμού - θα μπορέσει κανείς να «πιάσει» τον ρυθμό του μέρους που επισκέπτεται!
Ο ρυθμός είναι το πιο εύκολο και μαζί το πιο δύσκολο για κάποιον να τον βρει.
Στην ουσία έχει να κάνει με τον τρόπο που ο καθένας συγχρονίζει τη ζωή του με τις ζωές των άλλων.
Πολλές φορές λέμε ότι δεν αντέχουμε τον εξαντλητικό ρυθμό της ζωής στην Αθήνα. Άλλες φορές την προσοχή μας τραβάει οι χειρονομίες μιας κοπέλας ή ο τρόπος που μιλάει (ο ρυθμός μαγνητίζει την προσοχή). Στα νησιά του Αιγαίου Πελάγους ο ρυθμός πηγάζει από τον παφλασμό των κυμάτων.
Στην ουσία υπάρχει μια διαρκής αναζήτηση του ρυθμού, ακόμα και όταν είμαστε σε ρυθμούς διακοπών! Όμως, πως θα μπορούσαμε να «μπούμε» στον ρυθμό ενός τόπου που κάνουμε διακοπές; Προφανώς γνωρίζοντας τους κατοίκους του και συμμετέχοντας στις συνήθειές τους, στην τοπική τους κουλτούρα. Ωστόσο, καλοκαιριάτικα σε κάποιο από τα κοσμικά νησιά το να ξεχωρίσεις κάποιον ντόπιο αποτελεί κατόρθωμα. Επιπλέον, όταν πασχίζουμε να βρούμε τον προσωπικό μας ρυθμό δεν είναι ουτοπικό να λέμε ότι μπορείς να «μπεις» στον ρυθμό ενός τόπου;
Όλοι έχουν μια παιδική ανάμνηση από την καλοκαιρινή Ελλάδα των περασμένων δεκαετιών, μια αθώα, απλή Ελλάδα που για πάντα έχει χαθεί. Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει ότι η αναζήτηση μιας ουτοπίας, έχει να κάνει με αυτό που υπήρξε κάποτε.
Όσοι είναι πάνω από είκοσι χρονών, όλο και κάποια ιστορία για την ιδιαίτερη πατρίδα τους θα έχουν να περιγράψουν, είτε από διηγήσεις των παππούδων τους είτε από θολές αναμνήσεις των ίδιων. Περιγραφές για τον ημερήσιο κάματο ή τη διασκέδαση των γενιών πριν απ' αυτούς.
Όλες οι αναμνήσεις, η νεανική διάθεση, το ηλιόλουστο τοπίο, η θάλασσα, δημιουργούν το σφρίγος της ζωής. το σφρίγος φωλιάζει μέσα στον ρυθμό. Από την άλλη, όλοι διαισθάνονται ότι κάτι αλλάζει με δραματικούς ρυθμούς, κι όχι κατ' ανάγκην στη διάθεση. Χρόνο με τον χρόνο, οι μηχανοκίνητοι ρυθμοί της Αθήνας κατακτούν απ' άκρη σ' άκρη την χώρα (δεν είναι τυχαίο ότι μια πρακτική συμβουλή για κάποιον που επισκέπτεται για πρώτη φορά την Ικαρία είναι: «ποτέ δεν κορνάρουμε»).
Η ανάγκη εξεύρεσης, έστω και στις διακοπές, του τόπου που όλοι θυσιάζουν για να ακολουθήσουν τους ρυθμούς της καθημερινότητας, αποδεικνύεται ότι είναι για τον καθένα ζωτικής σημασίας. Αποδεικνύεται να' ναι το κυνήγι της ουτοπίας.
Στην Ικαρία νιώθει κανείς σαν το σπίτι του γιατί, αν το θέλει, μπορεί άνετα να οικειοποιηθεί τον ρυθμό του νησιού και να λάβει ενεργά μέρος σ' αυτόν.
Αυτό, αμέσως αμέσως, μπορεί να το κάνει μέσω της μουσικής και του χορού στα περίφημα ικαριώτικα πανηγύρια του καλοκαιριού. Αυτά συνήθως γίνονται τα βράδια σε γραφικές πλατείες μικρών χωριών, όπου ο τοπικός σύλλογος υποδέχεται με ντόπιο ψητό κρέας και άφθονο χύμα κρασί εκατοντάδες κόσμο, στήνοντας ένα γλέντι μέχρι πρωίας. Πλήθος νέων ανθρώπων, στην πλειονότητά τους από την Αθήνα, απογειώνουν το κέφι χορεύοντας νησιώτικα και προπάντων τον ικαριώτικο χορό. Έναν χορό με δικά του βήματα και αξιοζήλευτη ρυθμολογία.
Date
Sunday 20 May 2012
Who's Online
Έχουμε 8 επισκέπτες σε σύνδεση
